Naar aanleiding van de oproep tot het indienen van therapeutische projecten ontstond onder impuls van SPV[1] een werkgroep van hulpverleners uit de eerste, tweede en derde lijn.
De
centrale vragen waren: hoe groot is de nood van mensen met een psychiatrische
stoornis, die ondanks acute nood geen of een incidenteel contact hebben met de
hulpverlening? En hoe kan een therapeutisch project dat -vooral het overleg en
coördinatie tussen verschillende diensten wil stimuleren – hier een verschil
maken?
[1] SPV (Sociaal Psychiatrisch Verbond)
is een Gentse werkgroep, een informeel samenwerkingsverband bestaande uit
hulpverleners vanuit de verschillende lijnen. De werkgroep wil via
kleinschalige initiatieven impulsen geven aan de vermaatschappelijking van de
geestelijke gezondheidszorg.